Ga naar de inhoud
Beschrijving
De waterral is een geheimzinnige moerasvogel die je veel vaker hoort dan ziet. Hij is ongeveer zo groot als een merel, maar door zijn plompe lijf, korte staart en lange, licht gebogen rode snavel herken je hem toch meteen als een echte ral. Zijn verenkleed is donkerbruin op de rug, met een grijsblauwe borst en opvallend zwart-witte strepen langs de flanken. Als hij zich voortbeweegt door het dichte riet, zie je vaak alleen zijn wiebelende korte staart.
Habitat
De soort is bijna altijd verborgen in dichtbegroeide moerasgebieden, rietkragen, moerassen en natte graslanden. Hij houdt van vochtige plaatsen waar water, modder en vegetatie elkaar afwisselen. Meestal hoor je hem in de schemering of ’s nachts, wanneer zijn typische roep door de stilte klinkt: een luid, krijsend geluid dat vaak wordt omschreven als een varkentje dat gilt. Dit merkwaardige geluid verraadt zijn aanwezigheid, ook al laat hij zich zelden in volle glorie zien.
Nestgedrag
De waterral bouwt zijn nest laag boven het water, vaak verscholen in dicht riet of zeggevegetatie. Het nest bestaat uit een eenvoudig hoopje van plantenstengels, zorgvuldig in elkaar gevlochten en goed verstopt tegen roofdieren.
De broedtijd begint in april en mei. Het vrouwtje legt meestal 6 tot 10 eieren, die door beide ouders worden bebroed gedurende ongeveer drie weken. Zodra de zwarte, donzige kuikens uitkomen, verlaten ze al snel het nest en volgen ze hun ouders door het riet. Beide ouders helpen mee bij de zorg en verdedigen de jongen fel.
De jongen zijn vlot ter been, maar de ouders houden ze zoveel mogelijk verborgen in het dichte riet. Vaak hoor je het piepen van de jongen of de schorre roep van de ouder, maar zie je alleen een rimpeling door het water of een kort schaduwbeeld tussen de stengels. Zo blijft de waterral een mysterieus moerasdier, dat zich liever laat horen dan zien.
Foto’s
